بقعه رودبند؛ شکوه کرامت و تاریخ بر فراز رود دز

بقعه رودبند؛ شکوه تاریخ و کرامت بر فراز رود دز

بقعه سلطان‌علی رودبند، از آثار تاریخی و مذهبی دزفول، بر فراز تپه‌ای در کنار رود خروشان دز قرار دارد. این بقعه یادگار دوره تیموریان است و معماری آن با گنبد مخروطی سفیدرنگ و نمای کاشی‌کاری شده، نمایانگر سبک جنوب ایران است. سلطان‌علی، که نسب او به امام موسی کاظم (ع) می‌رسد، در دعوت مردم به تشیع نقشی برجسته داشت. روایت‌ها حاکی از آن است که او با دعای خود، جریان خروشان رود دز را آرام کرد تا مردم بتوانند از آن بهره‌مند شوند و زندگی خود را سامان دهند. این کرامت باعث شد که به "رودبند" شهرت یابد​

 

رودخانه دز، که آرام از کنار این بقعه جریان دارد، حس زیبایی و آرامش را به این مکان می‌بخشد. نمای هوایی از بقعه و رودخانه، ترکیبی جذاب از تاریخ و طبیعت را به تصویر می‌کشد. این محل امروز نه تنها مقصد زائران مذهبی است، بلکه گردشگران و علاقه‌مندان به تاریخ نیز از آن بازدید می‌کنند. هرساله در صبح عاشورا، این بقعه میزبان عزاداران حسینی است که از سراسر دزفول به این مکان می‌آیند​

برای دریافت عکس با کیفیت، عکس بالا را لمس کنید

سرزمین مقدس

 

بافت قدیمی دزفول، گنجینه‌ای از تاریخ و فرهنگ غنی ایران است که هویت، تاریخ  و حماسه های مردم این سرزمین را روایت می‌کند

این کوچه‌ها یادآور دلاوری‌ها، فداکاری‌ها و شهادت مردان و زنان بزرگی است که با جانفشانی از دین، میهن و ناموس خود دفاع کردند.

دزفول به عنوان یکی از شهرهای عالم پرور ایران، میزبان عالمان و مراجع بزرگی بوده است. این عالمان با علم و بصیرت خود، چراغ راه مردم بودند؛  آرامگاه‌های آنان در دل مساجد و کوچه‌های قدیمی دزفول، هنوز هم زیارتگاه بسیاری از مردم این شهر می‌باشد.

 

علاوه بر این، کوچه پس کوچه های قدیمی دزفول سالهای سال در عزاداری اهل بیت (ع) سیاهپوش شده‌اند و میزبان روضه و عزاداری حضرت اباعبدالله الحسین بوده اند.
 

 

 

پل سوم دزفول

دوستان دیرینه

رودی که رفیق کودکی تا بزرگسالی مردم دزفول است و این مردم همیشه شادی ها و غم های خودشان را با این رود تقسیم می کنند.

نخل های استوار

از گلزار شهید آباد دزفول که به سمت مرکز شهر می آییم نخل هایی را می بینیم که استوار ایستاده اند که نشان از مقاومت و پایداری مردم این دیار دارد.

نخل های شهرم هنوز استوار ایستاده اند...

نخستین پادشاه پارسی دوست

رادمان پور ماهک که با نام یعقوب لیث صفاری نیز شناخته می شود، در ۸ دی سال ۲۱۸ خورشیدی، نزدیک به ۲۰۰ سال پس از یورش عرب ها به ایران و پس از براندازی دودمان ساسانی، چشم به جهان گشود. آن هنگام که درباره زنده شدن زبان پارسی پس از دوران خفگی تازیان سخن می گوییم، ناخودآگاه به یاد فردوسی بزرگ خواهیم افتاد ولی پیشتر از فردوسی اگر بنگریم به کسی بر می خوریم که آتش زنده کردن زبان پارسی را روشن کرد.

زادگاه رادمان، در شهر قرنین جایی در استان سیستان و بلوچستان امروزی و پایتخت شاهی او، شهر زَرَنج در افغانستان امروزی بود. رادمان در سال ۲۵۶ خورشیدی در گندی شاپور در گذشت و آرمگاه او، در شهر دزفول امروزی است. وی بر گستره بزرگی از ایران آن دوران که دربرگیرنده بخش هایی از ایران، افغانستان، پاکستان، تاجیکستان، ترکمنستان و ازبکستان امروزی فرمانروایی می کرد.

 

زلال آبی دز

طلوع خورشید

طلوع خورشید و جاری رود دز