یا اباالفضل

بسم‌الله الرحمن الرحیم

 

ای خداوند ادب، بنده‌ی عشق

کشته‌ی مهر و وفا، زنده‌ی عشق

 

ادب و عشق و وفا، مرهونت

همت و جود و سخا، مدیونت

 

شرف و غیرت و مهر و احساس

جاودانی ز تو باشد، عباس!

 

پیش سرو قدت، از خجلت خویش

سرو افراخته قد، سر در پیش

 

نخل جودی تو و احسان، ثمرت

صد چو حاتم، چو گدایان به درت

 

پسر شیر دل شیر خدای

شاه‌بیت غزل عشق و وفای

 

سرمه‌ی چشم ملک، خاک رهت

مشتری، مهر، به چهر چو مهت

 

بس‌که ماه رخ تو دل می‌برد

دل ز دیوانه و عاقل می‌برد

 

عاشقان ریزه‌خور خوان تواند

جمله طفلان دبستان تواند

 

عقل، مبهوت وفاداری توست

عشق، حیران فداکاری توست

 

مشعل عشق، تو افروخته‌ای

شمع را سوختن آموخته‌ای

 

جز تو ای باخته سر در ره عشق

کیست؟ استاد به دانشگه عشق

 

گر چه خود مایه‌ی فخر بشر است

علی از چون تو پسر مفتخر است

 

فاطمه، کش ز خدا باد سلام

در صف حشر چو بگذارد گام

 

همرهش، دست تو را می‌آرد

تا که بار گنهان بردارد

 

ای دل خلق خدا پا بستت

بوسه‌زن، دست خدا بر دستت

 

ما همه دست به دامان توایم

میزبان غم و مهمان توایم

 

استاد حاج  علی انسانی

 

 

میدان مقاومت دزفول؛ قصیده ای جاودانه از ایثار و شجاعت

میدان مقاومت دزفول، همانند قصیده‌ای جاودانه از شجاعت و ایثار، گواهی است بر روحیه‌ی مردمی که در سخت‌ترین لحظات تاریخ، سر به تاریکی دشمن برگرداندند. در هر قدم که بر سنگفرش‌های این مکان می‌گذارید، صدای گام‌های رزمندگان، یادآور داستان‌هایی است که با اشک و دل‌های پر از عشق به میهن رقم خورده‌اند.

میدان مقاومت دزفول، به مثابه یادبودی زنده از روزهایی است که در آن، مردم با شهامت بی‌پایان خود، نشان دادند که حتی در برابر ظلم و تاریکی، نور امید می‌تواند به سادگی و زیبایی بدرخشد. این مکان، جاییست که هر نسیم بهاری و هر طلوع آفتاب، گویی قصیده‌ای است از عشق به وطن؛ قصیده‌ای که هر لحظه، روح زندگی را در دل این شهر دوباره زنده می‌کند.

میدان مقاومت دزفول؛ قصیده ای جاودانه از شجاعت و ایثار

میدان مقاومت دزفول، همانند قصیده‌ای جاودانه از شجاعت و ایثار، گواهی است بر روحیه‌ی مردمی که در سخت‌ترین لحظات تاریخ، سر به تاریکی دشمن برگرداندند. در هر قدم که بر سنگفرش‌های این مکان می‌گذارید، صدای گام‌های رزمندگان، یادآور داستان‌هایی است که با اشک و دل‌های پر از عشق به میهن رقم خورده‌اند.

میدان مقاومت دزفول، به مثابه یادبودی زنده از روزهایی است که در آن، مردم با شهامت بی‌پایان خود، نشان دادند که حتی در برابر ظلم و تاریکی، نور امید می‌تواند به سادگی و زیبایی بدرخشد. این مکان، جاییست که هر نسیم بهاری و هر طلوع آفتاب، گویی قصیده‌ای است از عشق به وطن؛ قصیده‌ای که هر لحظه، روح زندگی را در دل این شهر دوباره زنده می‌کند.