برای حفظ عزت میهن و زبان مادری، باید تا پای جان ایستاد

در روزگاری که ابرهای تیره بر آسمان ایران سایه افکنده بود، از سیستان مردی برخاست با اراده‌ای از جنس صخره و قلبی مملو از عشق به میهن. یعقوب لیث، رادمان پور ماهک، عیاری بود که از سفره ساده نان و نمک به تخت پادشاهی رسید. مجسمه او تنها یک پیکره سنگی نیست؛ بلکه یادآوریِ صلابت مردی است که به ما آموخت برای حفظ عزت میهن و زبان مادری، باید تا پای جان ایستاد.

 

. شناسنامه مجسمه یعقوب لیث صفاری

• سازنده: ابوالحسن خان صدیقی (ملقب به نیمای پیکره‌تراشی ایران و از شاگردان برجسته کمال‌الملک)
• سال ساخت: ساخت این اثر در سال ۱۳۵۳ خورشیدی به سفارش انجمن آثار ملی انجام شد.
• محل ساخت: استاد صدیقی این مجسمه را در ایتالیا (کارگاه شخصی‌اش در فلورانس) طراحی کرد و ریخته گری برنزی آن نیز در همانجا انجام شد و سپس به ایران منتقل شد.
• محل نصب: این مجسمه در ورودی شهر دزفول (نزدیک به آرامگاه یعقوب لیث در روستای اسلام‌آباد یا همان جندی‌شاپور قدیم) نصب شده است.
• ویژگی خاص: این اثر یکی از معدود مجسمه‌هایی است که یعقوب لیث را سوار بر اسب نشان می‌دهد و ابهت عیاری و جنگاوری او را به خوبی منتقل می‌کند.

یا اباالفضل

بسم‌الله الرحمن الرحیم

 

ای خداوند ادب، بنده‌ی عشق

کشته‌ی مهر و وفا، زنده‌ی عشق

 

ادب و عشق و وفا، مرهونت

همت و جود و سخا، مدیونت

 

شرف و غیرت و مهر و احساس

جاودانی ز تو باشد، عباس!

 

پیش سرو قدت، از خجلت خویش

سرو افراخته قد، سر در پیش

 

نخل جودی تو و احسان، ثمرت

صد چو حاتم، چو گدایان به درت

 

پسر شیر دل شیر خدای

شاه‌بیت غزل عشق و وفای

 

سرمه‌ی چشم ملک، خاک رهت

مشتری، مهر، به چهر چو مهت

 

بس‌که ماه رخ تو دل می‌برد

دل ز دیوانه و عاقل می‌برد

 

عاشقان ریزه‌خور خوان تواند

جمله طفلان دبستان تواند

 

عقل، مبهوت وفاداری توست

عشق، حیران فداکاری توست

 

مشعل عشق، تو افروخته‌ای

شمع را سوختن آموخته‌ای

 

جز تو ای باخته سر در ره عشق

کیست؟ استاد به دانشگه عشق

 

گر چه خود مایه‌ی فخر بشر است

علی از چون تو پسر مفتخر است

 

فاطمه، کش ز خدا باد سلام

در صف حشر چو بگذارد گام

 

همرهش، دست تو را می‌آرد

تا که بار گنهان بردارد

 

ای دل خلق خدا پا بستت

بوسه‌زن، دست خدا بر دستت

 

ما همه دست به دامان توایم

میزبان غم و مهمان توایم

 

استاد حاج  علی انسانی

 

 

غروب

 

گلزار شهید آباد دزفول

دزفول، شهری که نه تنها در جغرافیا بلکه در تاریخ و فرهنگ ایران‌زمین به عنوان نماد مقاومت و ایمان در برابر دشمن شناخته می‌شود، در طول هشت سال دفاع مقدس تندیس‌های بزرگی از ایستادگی و حماسه خلق کرد. گلزار شهید آباد، به عنوان مکانی مقدس، گواهی است بر رشادت‌ها و فداکاری‌هایی که در آن، پیکرهای مطهر رزمندگان و مردم مظلوم این دیار آرام گرفته‌اند و سندی ماندگار از مظلومیت و دلیری این شهر قهرمان به شمار می‌رود.

 

میدان مقاومت دزفول؛ قصیده ای جاودانه از ایثار و شجاعت

میدان مقاومت دزفول، همانند قصیده‌ای جاودانه از شجاعت و ایثار، گواهی است بر روحیه‌ی مردمی که در سخت‌ترین لحظات تاریخ، سر به تاریکی دشمن برگرداندند. در هر قدم که بر سنگفرش‌های این مکان می‌گذارید، صدای گام‌های رزمندگان، یادآور داستان‌هایی است که با اشک و دل‌های پر از عشق به میهن رقم خورده‌اند.

میدان مقاومت دزفول، به مثابه یادبودی زنده از روزهایی است که در آن، مردم با شهامت بی‌پایان خود، نشان دادند که حتی در برابر ظلم و تاریکی، نور امید می‌تواند به سادگی و زیبایی بدرخشد. این مکان، جاییست که هر نسیم بهاری و هر طلوع آفتاب، گویی قصیده‌ای است از عشق به وطن؛ قصیده‌ای که هر لحظه، روح زندگی را در دل این شهر دوباره زنده می‌کند.

تزئینات مسجد دروازه

تاریخچه

مسجد دروازه مربوط به اواخر دوره قاجار است و در دزفول، خیابان طالقانی غربی، گذر اصلی محله قلعه و احمد کور واقع شده و این اثر در تاریخ ۹ اردیبهشت ۱۳۸۲ با شمارهٔ ثبت ۸۳۸۸ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.

پل سوم دزفول

نخستین پادشاه پارسی دوست

رادمان پور ماهک که با نام یعقوب لیث صفاری نیز شناخته می شود، در ۸ دی سال ۲۱۸ خورشیدی، نزدیک به ۲۰۰ سال پس از یورش عرب ها به ایران و پس از براندازی دودمان ساسانی، چشم به جهان گشود. آن هنگام که درباره زنده شدن زبان پارسی پس از دوران خفگی تازیان سخن می گوییم، ناخودآگاه به یاد فردوسی بزرگ خواهیم افتاد ولی پیشتر از فردوسی اگر بنگریم به کسی بر می خوریم که آتش زنده کردن زبان پارسی را روشن کرد.

زادگاه رادمان، در شهر قرنین جایی در استان سیستان و بلوچستان امروزی و پایتخت شاهی او، شهر زَرَنج در افغانستان امروزی بود. رادمان در سال ۲۵۶ خورشیدی در گندی شاپور در گذشت و آرمگاه او، در شهر دزفول امروزی است. وی بر گستره بزرگی از ایران آن دوران که دربرگیرنده بخش هایی از ایران، افغانستان، پاکستان، تاجیکستان، ترکمنستان و ازبکستان امروزی فرمانروایی می کرد.

 

زلال آبی دز

کوچه های روضه (3)

 

صبح تاسوعا | مسجد دروازه